Shah Abu Sa’id Faruqi Mujaddidi Dehlawi (1196-1250 H)

persian_art_molla

Shah Abu Sa’id Faruqi Mujaddidi Dehlawi (1196-1250 H)
13 April 2011, Oleh: Talib Ghaffari

Hafiz Shah Abū Sa’id-Faruqi Dahlawi Mujaddidī Naqshbandi (1196-1250 Hijrah), semoga Allah menyucikan jiwanya, adalah salah satu yang paling besar lagi kurang dikenali Awliya India. Dia adalah seorang khalifah dan pengganti rohani mujaddid abad ke-13 Islam Hadhrat Shah Ghulam Ali Dehlavī (1156-1240 Hijrah), ra dengan dia.

Kelahiran dan Pendidikan
Beliau dilahirkan di Rampur, India, pada 2 Dhu al-Qa’da 1196 Hijrah (10 Oktober 1782 CE). Nama kelahiran beliau adalah Zaki al-Qadr tetapi kini dikenali dengan gelarannya Abū Saeed. Beliau berasal dari keturunan yang besar dan mujaddid Imam Hazrat Syaikh Ahmad Sirhindī Faruqi, dan genealogi beliau pergi seperti berikut:

Beliau adalah anak kepada Hadhrat Safiy al-Qadr Mujaddidi, seorang Syaikh yang hebat dan Sufi pertapa, dan pemegang rahsia kerohanian daripada nenek moyang beliau. Beliau adalah anak
Hadhrat Syaikh Aziz al-Qadr Mujaddidī, anak
Hadhrat Syeikh Muhammad Isa Mujaddidī, anak
Hadhrat Khwaja Saifuddin Sirhindī, anak
Hadhrat Imam Muhammad Ma’sum Faruqi Sirhindī, anak
Hadhrat Imam Rabbani Syaikh Ahmad Sirhindī, ra dengan mereka.
Ibu yang mulia juga dari keluarga Mujaddidī, dan keturunan beliau adalah seperti berikut:

Faiz-Jahan Begum, anak perempuan
Syaikh Muhammad Murshid Mujaddidī (1117-1201 H, dikebumikan di Rampur), anak
Syaikh Muhammad Arshad (1095-1162 Hijrah), anak
Mawlana Muhammad Farrukh (1038-1121 Hijrah),
anak Khwaja Muhammad Sa’id (1005-1070 Hijrah),
anak Imam Rabbani (971-1034 AH).
Tanda-tanda wilayah (kewalian) dapat dilihat semenjak dari zaman kanak-kanak. Beliau tidak pernah dilihat bermain-main seperti kanak-kanak lain. Pada usia 11, beliau menghafal Al-Quran oleh jantung. Pada usia yang sama, beliau juga menerima tarekat Naqshbandi dari bapanya.

Sekali ketika dia masih kecil, dia pergi ke Lucknow, disertai dengan Maulana Ziā’un-nabi yang berasal dari saudara beliau yang terdekat. Apabila dia akan pergi ke masjid, dia akan lulus oleh Durwesh yang biasanya kekal telanjang. Tetapi setiap kali dia akan lulus, yang Durwesh akan menutup bahagian-bahagian peribadinya (Satr Syarak). Seseorang bertanya kepadanya, mengapa kamu menyembunyikan apabila anda melihat kanak-kanak lelaki ini? Dia menjawab, dia (Shah Abū Saeed) satu hari akan mencapai pangkat yang tinggi bahawa dia akan menjadi tumpuan saudara-saudaranya. Oleh itu kata-kata yang Durwesh menjadi kenyataan.

Beliau mempelajari Tajweed dari Qari Naseem. Beliau mempunyai suara yang indah dan digunakan untuk membaca Al-Quran dengan gaya yang indah. Namun dia tetap juga dalam keraguan mengenai kualiti bacaan kerana beliau tidak percaya dalam kekaguman bukan Arab, sehingga apabila dia telah menerima penghargaan daripada orang-orang Arab di Makkah.

Beliau berkelulusan dalam bidang sains Islam ketika berusia 19 tahun. Beliau telah belajar semua kursus yang utama Islam dan buku-buku, banyak dari Mufti Sharaf ad-Din, dan beberapa dari ad-din Maulana Rafi ‘Muhaddith yang merupakan anak dari Hadhrat Shah Wali-Allah Dehlavī. Beliau juga mempelajari kesusasteraan hadith daripada tokoh lain seperti Shah Abdul Aziz Dehlavī, bapa saudaranya Maulana Siraj Ahmad Ibn Muhammad Murshid, dan kemudian juga dari syeikh sendiri Hadhrat Shah Ghulam Ali.

mencari Tariqat
Beliau membangunkan hasrat untuk mencari jalan Tariqat dalam pendidikan, dan yang pertama telah dimulakan ke dalam cara yang mulia ini oleh bapa sendiri Shah Safi al-Qadr (d. 29 Syaaban 1236 / Mei 1821), yang merupakan seorang pertapa dan besar yang Shaykh Mujaddidi tarekat. Selepas tamat pengajian, dengan kebenaran bapanya, dia pergi ke satu shaykh yang terkenal Hadhrat Shah Dargāhī (1162-1226 H, 1749-1811 CE) dan telah dimulakan ke jalan yang olehnya.

Shah Dargāhi adalah seorang wali secara lahir, yang mempunyai keadaan keghairahan yang kuat dan digunakan untuk kekal dalam ekstasi kecuali untuk solat. Keturunan rohani beliau berhubung dengan Hadhrat Khwaja Muhammad Zubair (1093-1152 Hijrah) dengan hanya dua perantara. Beliau juga telah dimulakan pada perintah Qadri dengan Hadhrat Hafiz Jamal-Allah (d. 1209 Hijrah di Rampur). Beliau adalah seorang yang ajaib – orang dalam dia rapat akan terjejas oleh keadaan keghairahan rohaninya dan kadang-kadang akan berpaling tidak sedarkan diri.

Sangat tidak lama lagi, Shah Dargāhī dibenarkan Shah Abū Saeed dalam tarekat dan menjadikan dia pengganti rohani. Beliau memulakan melatih murid-murid dan pencari. Beliau juga disampaikan kesan kerohanian yang kukuh dalam pengikutnya. Murid-Nya akan mendapat gembira dan tidak sedarkan diri dalam syarikatnya. Meskipun, Khilafah lengkap dan jumlah besar murid-murid berkumpul di sekelilingnya, dahaganya masih tidak dipadamkan dan dia mula mencari di sekitar untuk mendapatkan lain Syaikh disempurnakan Mujaddidi tarekat untuk mencapai kedudukan rohani masih tinggi. Beliau telah menulis surat kepada ulama terkenal India kadi Thana-Allah Pānīpatī (d. 1225 H / 1810 M), pengarang Tafsir al-Mazharī dan Khalifa Mirza Mazhar Jan-e-Janan (1111-1195 H), dan meminta untuk bimbingan kerohanian, yang menjawab bahawa pilihan yang lebih baik adalah untuk pergi ke Hadhrat Shah Ghulam Ali Dehlavī, yang paling besar dari Syaikh Naqshbandi tariqah di India pada masa itu dan ketua timbalan Mirza Mazhar.

Mendengar nasihat ini, dia datang ke Shah Ghulam Ali dan telah dimulakan oleh beliau pada 7 Muharram 1225 Hijrah (Februari 1810). [Hidayat al-Tālibeen] Shah Ghulam Ali terlatih dia sangat baik dan dia mencapai peringkat tertinggi Wilayah (kewalian) dan mendapat kesempurnaan dalam semua perkara. Shaykh beliau mengasihi dia banyak bergantung kepada fakta bahawa dia telah meninggalkan orang-orangnya daripada murid-murid dan menjadi murid walaupun menjadi dirinya seorang Shaykh sebelum ini, hanya untuk mencari kedekatan lagi kepada Allah Ta’ala.

Shah Ghulam Ali juga memberinya lengkap Ijazah (kuasa) dalam tarekat Mujaddidi dan dia mula melatih murid-murid baru. Pengikutnya meminta beliau menulis sebuah risalah mengenai kaedah dan amalan kaedah Mujaddidī itu. Beliau menulis Hidayat al-Tālibeen dalam bahasa Parsi, buku yang mengandungi butir-butir pendek tetapi lengkap kaedah ini dimuliakan tasawuf, dan tidak lama lagi buku ini menjadi popular dan dianggap sebagai buku teks tariqat oleh pengikut Shah Ghulam Ali dan bulatan Mujaddidi lain. Buku ini telah diterbitkan dan diterjemahkan dalam pelbagai bahasa.

Bersama-sama dengan tarekat Naqshbandi Mujaddidi, beliau juga menerima kebenaran dalam arahan boleh Sufi utama seperti Qadri dan Chishtī. Rantaian beliau keturunan rohani berjalan seperti berikut: beliau menerima Ijazah dari Shah Ghulam Ali Dehlavī, yang menerimanya dari Mirza Mazhar Jan-e-Janan, yang menerimanya daripada Sayyid Nur Muhammad Badāyūnī, yang menerimanya dari Hafiz Muhammad Mohsin Dehlavī, yang menerima dari Khwaja Saifuddin Faruqi Sirhindī, yang diterima dari ayahnya Imam Muhammad Ma’sum Sirhindī, yang diterima dari ayahnya Imam Rabbani Syaikh Ahmad Sirhindī, yang menerimanya daripada Syaikh dan beliau rantai pesanan yang berbeza pergi kepada Rasul Allah Muhammad Ibn Abdullah, boleh keamanan dan rahmat atasnya.

Dia mempunyai tulisan tangan kaligrafi indah, dan dia siap menulis Al-Quran dalam gaya berani 1244 Hijrah. Ini salinan Al-Quran dengan 888 muka surat dipelihara dalam RUBAT Mazharī di Madinah yang Bercahaya, Arab Saudi.

Mukjizat dan Visions
Apabila dia sedang dalam perjalanan dari Rampur untuk Sanbhal dan terserempak sungai pada waktu malam, pada permulaan waktu solat Isyak. Beliau menaiki bot di tepi sungai, tetapi tidak ada kelasi, hanya pemilik bot yang berada di sana yang seorang Musyrik. Beliau meminta beliau belayar perahu, ia melakukannya tanpa ragu-ragu yang diilhamkan oleh Syaikh kagum walaupun dia tidak tahu bagaimana untuk belayar. Bot belayar dengan selamat dan mereka tiba di bank lain. Melihat perjalanan ajaib ini tanpa tukang perahu, pemilik bot yang memeluk agama Islam.

Seorang murid-Nya Muhammad Asghar menceritakan bahawa saya meninggalkan solat Tahajjud ini (solat lewat malam) sangat kerap. Apabila saya memberitahu Syaikh tentang hal itu, beliau berkata, anda boleh meminta hamba-Ku untuk mengingatkan saya pada masa tahajjud, saya akan membangunkan anda. Saya hanya boleh melakukan ini, selebihnya terletak pada anda (iaitu, saya hanya boleh membangunkan anda, solat tahajjud kamu wajib). Dia melakukannya, dan pada hari berikutnya dan seterusnya dia akan bangun setiap hari seolah-olah seseorang telah membuat dia bangun.

Seorang murid-Nya digunakan untuk kekal dalam keadaan keghairahan dan tidak dapat membuat keputusan arah ke kiblat dalam solat. Dia mengadu kepada Syaikh, yang berkata, anda perlu mengarahkan perhatian anda kepada saya sebelum Tahrīmah (permulaan solat) dan saya akan membimbing anda ke arah kiblat itu. Selepas itu, ia berlaku bahawa setiap kali dia akan ingat dia sebelum memulakan solat, Shaykh akan muncul dan menunjukkan kepadanya arah ke arah kiblat.

Walaupun pergi haji, dia menempah tempat duduknya di sebuah kapal di Mumbai (yang belayar ke Jeddah membawa orang Haji) dan dibayar untuk itu. Kemudian, dia dibatalkan tempahan berkata ia tidak kelihatan halus untuk belayar dalam kapal ini. Ini [pembatalan] adalah sebahagian daripada kontrak. Kemudian beliau ditempah di kapal lain dan mencapai haji dalam masa yang sewajarnya, manakala kapal pertama tiba lewat, selepas Haji telah dilakukan.

Pengganti kepada Syaikh-Nya
Beliau merupakan Timbalan tercinta dan paling diluluskan Shah Ghulam Ali, yang tidak hanya mengasihi dia amat, tetapi juga melantik beliau sebagai pengganti rohani dalam mulia khānqāh Mazhariya di Delhi.

Pada 11 Jamādā al-Awwal 1231 H / 1816, Shah Ghulam Ali berkata bahawa dia (Abū Saeed) akan duduk di tempat saya selepas saya, dan perlu memimpin Halaqah Dzikir dan pengajaran dari Hadis dan Tafsir (seperti yang dilakukannya sendiri). Beliau berkata, beberapa orang tertanya-tanya mengapa dia begitu istimewa? Adakah tidak mereka melihat bahawa Abū Saeed telah meninggalkan orang-orangnya daripada murid-murid untuk menjadi murid-Ku, walaupun dengan mempunyai Khilafah oleh shaykh lain!

Dalam Jamādā al-Awwal 1233 H / 1818, Hadhrath Shah Ghulam Ali memberinya khabar gembira bahawa dia telah dilantik menjadi Qayyum. Beliau berkata, saya telah melihat dalam mimpi bahawa anda sedang duduk di tempatku dan Qayyūmiyah (kedudukan yang tinggi sebagai Qayyum) adalah kurniakan kepada kamu.

SHAH Abū Saeed adalah di Lucknow ketika Hadhrat Shah Ghulam Ali jatuh sakit untuk kali terakhir (sebelum mati). Beliau telah menulis surat kepadanya, satu demi satu, untuk memanggil kembali secepat mungkin kerana mahu menjadikan dia pengganti utama kepada dia dan kepada khānqāh yang mulia.

Dalam salah satu surat, Hadhrat Shah Ghulam Ali menulis kepadanya:

“Saya terlalu sakit dan bahkan tidak boleh duduk sekarang, dan saya tidak mempunyai hasrat lain tetapi untuk melihat anda. Ia diturunkan dari perkara yang ghaib yang saya perlu menghubungi anda, dan semangat yang mulia Hadhrat mujaddid, ra dengan dia, juga ingin yang sama. Saya perlu penyerahan khānqāh untuk anda, datang awal. Semua rakyat khānqāh dan banyak bandar mahu anda, seperti Ahmed Yar dan Ibrahim Beg dan Mir Khurd dan Molvī Azim dan Molvī Sher Muhammad. Sebaliknya semua orang mulia di bandar sering berkata bahawa Abū Saeed berhak untuk duduk di tempat ini, dan Shah Abdul Aziz (ulama terkenal India dan pengarang) dan lain-lain tidak mahu orang lain selain daripada anda disebabkan sifat-sifat yang mulia dan amalan anda. Dan saya telah mendapat inspirasi (ilham) yang hanya anda mempunyai kompetensi untuk tugas ini. “(Petikan daripada surat no. 125 dari Makātīb Sharifa)

Oleh itu, ia menjadi pewaris takhta ini kerohanian di India. Shah Ghulam Ali berpisah kepada dunia kekal pada 22 Safar 1240 Hijrah (Oktober 1824 CE), meninggalkan permata ini dinasti Mujaddidi untuk melatih dan membimbing pencari jalan yang mulia ini. Beliau dilatih beribu-ribu pengikut di jalan yang mulia ini selama sembilan tahun, sebelum meninggalkan haji di 1249 AH.

Mawlana Khalid al-Baghdadi adalah salah seorang timbalan menteri besar Shah Ghulam Ali yang mempunyai ratusan ribu pengikut di Timur Tengah. Beliau digunakan untuk menghantar beberapa murids beliau (pengikut) kepada Hadhrat Shah Ghulam Ali untuk latihan lanjut dan bimbingan, dan juga dinasihatkan banyak pengikutnya untuk mengikuti Hadhrat Shah Abū Saeed. Mawlana juga menghantar surat kepada Shah Abū Saeed menerangkan populariti Naqshbandi tarekat dan penyebaran pesat di Timur Tengah melalui usahanya.

Haji dan Kematian
Penduduk Delhi telah sedih apabila mereka tahu bahawa dia telah meninggalkan haji. Beliau melantik anaknya tua Shah Ahmed Saeed, semoga Allah menyucikan jiwanya, sebagai wakilnya di khānqāh itu. Dalam perjalanan itu, beliau dialu-alukan dan mulia di kota dan pekan dia berlalu. Beliau mencapai Mumbai pada bulan Ramadan, meninggalkan haji di sebuah kapal dalam Syawal dan sampai di sana pada permulaan Dhu al-Hijjah. Dia telah diterima disana oleh Syaikh al-Haram Maulana Muhammad Jan, salah satu daripada timbalan utama Hadhrat Shah Ghulam Ali Dehlavī. Semua para ulama, ulama dan and kenamaan lain Makkah bertemu beliau dengan penghormatan tinggi, termasuk Syaikh Abdullah Siraj, Mufti Shafi’i fiqh Syaikh Umar, Mufti Sayyid Abdullah, Mir Ghani Hanafi dan bapa saudaranya Syaikh Yasin Hanafi dan ulama besar Syaikh Muhammad Abid Sindhi (d. 1257 H / 1841 M).

Beliau menunaikan haji dan mendapat sakit pada bulan yang sama (Dhu al-Hijjah) dengan dhiarrhea dan demam. Sebagai pesakit tenat dan hampir tidak sedarkan diri, kasih Madinah itu lebih kuat dari dia dan dia meninggalkan untuk yang bandar diterangi apabila dia mendapat sedikit lebih baik. Beliau menghabiskan bulan Maulidur Rasul (Rabi al-Awwal) di kota suci. Seseorang melihat dalam mimpi bahawa Rasul Allah, boleh keamanan dan rahmat atasnya, akan rumah Syaikh, dan bahawa semua orang pergi dengan berjalan kaki kecuali Hadhrat Umar Amirul Mukminin. Seseorang ditafsirkan sebagai, Hadhrat Umar dibezakan kerana Shah Abū Saeed adalah keturunannya.

Beliau juga memegang Halaqah Zikir dari sana, dan jumlah besar orang akan hadir. Shaykh di Haram menjemput beliau, berkata, beliau telah mengajak bagi pihak nabi, boleh saw. Di Madinah, dia sakit berkurangan dan beliau dengan mudah dapat berjalan satu batu. Tetapi ia dipergiatkan lagi kerana beliau mengembara kembali. Apabila Ramadhan bermula, beliau berpuasa pada hari yang pertama tahu jika ia adalah mungkin baginya untuk berpuasa sepanjang bulan yang mulia ini. Tetapi yang cepat dipergiatkan penyakit, jadi dia diperintahkan untuk Fidya (amal untuk mengimbangi puasa dalam keadaan tertentu) yang akan dibayar bagi pihaknya. Beliau berkata, saya ingin membayar Fidya walaupun ia tidak diperlukan bagi sakit dan pelancong dalam syariah.

Pada 22 Ramadan dia sampai ke bandar Tonk itu (India) dan Nawab daripada Tonk menunjukkan rasa hormat yang tinggi dan harga untuk beliau. Pada hari raya beliau berkata Nawab tidak perlu melawat saya, kerana saya merasakan kegelapan dengan ketibaan orang kaya dan duniawi. Beliau menasihatkan anaknya Shah Abdul-Ghani mengikuti Sunnah dan mengelakkan orang-orang duniawi. Beliau berkata kepada anaknya, saya memberi kebenaran kepada anda dan Abdul-Mughni (anak ketiga) dalam semua amalan dan bacaan (Ashghāl dan Aurad) bahawa saya telah menerima [kuasa]. Selepas solat Zuhur, dia meminta seorang hafiz membaca Surah Yasin. Apabila Hafiz telah membacakannya tiga kali, beliau meminta beliau berhenti, berkata tidak cukup masa yang tinggal.

Beliau berpisah dari dunia ini antara Zuhur dan Asar pada hari Idul Fitri, 1 Syawal 1250 Sabtu Hijrah (31 Januari 1835 CE).

“Sesungguhnya bagi Allah jualah kami milik dan kepada-Nya kami akan kembali!” [Al-Quran 2: 156]

The Nawab Wazir al-Daulah dan penduduk bandar itu berkumpul dalam doa solat jenazah beliau yang diketuai oleh Qadi kota Maulana Khalil al-Rahman. Badan yang suci telah dibawa ke Delhi untuk dikebumikan akhir. Apabila keranda dibuka di sana selepas hampir empat puluh hari, tubuhnya begitu segar ia seolah-olah dia baru sahaja mandi. Serat kapas yang diletakkan di bawah tubuhnya wangi dengan aroma yang menyenangkan, diambil oleh orang-orang sebagai relik dan berkat. Beliau dimakamkan di samping sarjana dalam Mazhariyā Khānqāh di Delhi.

Beliau telah digantikan oleh anaknya tua Hadhrat Shah Ahmad Saeed yang merupakan salah seorang timbalan menteri besar Hadhrat Shah Ghulam Ali.

Seorang murid-Nya terawal Syaikh Ahmad Bakhash datang ke Delhi untuk melawat kuburnya diterangi. SHAH Abū Saeed diperintahkan kepadanya dalam mimpi bahawa perakuan yang anda diperolehi dari British dan masih ada dalam bagasi anda, air mata itu sebagai tidak sesuai untuk Islam (yang bererti bahawa seorang Muslim tidak perlu mencari keredhaan dan kelulusan tidak percaya ). Syaikh Ahmad Bakhash kata saya tidak ingat bahawa kertas itu dengan saya, dan apabila saya mencari bagasi saya saya mendapati ia. Saya mengoyakkan ada di hadapannya dan kasih yang tidak percaya telah dibuang dari hati saya.

“Para Wali Allah tidak mati, tetapi bergerak dari rumah ke rumah.”

Keturunan dan Khulafa
Beliau berkahwin Hadhrat Zubdah Mujaddidi anak perempuan Syaikh Ghulam Siddiq ibn Syaikh Azim al-Qadr ibn Syaikh Muhammad Isa ibn Syaikh Saif ad-Din Mujaddidi Sirhindi.

Beliau mempunyai tiga orang anak lelaki. Tua, Hadhrat Shah Ahmad Saeed Mujaddidī Faruqi, semoga Allah merahmati beliau, adalah seorang ulama besar, terkenal Syaikh dan telah dilatih dan diberi kuasa dalam Tariqat oleh Hadhrat Shah Ghulam Ali. Dia adalah waris rohani yang benar Syaikh-Nya yang berjaya selepas bapanya. Beliau berhijrah ke Madinah al-Munawwara di mana beliau meninggal dunia pada 1277 Hijrah

Anaknya yang kedua ialah Hadhrat Shah Abdul-Ghani Faruqi, seorang ulama besar sains Islam, yang mencari tarekat daripada ayahnya dan kemudian menyelesaikan Sulook dari abangnya.

Yang ketiga ialah Hadhrat Shah Abdul-Mughni Faruqi, yang juga seorang ulama dan syekh.

Dari keturunan rohani, nama-nama berikut Khulafa beliau dilaporkan dalam biografi beliau, walaupun ia dijangka bahawa beliau akan berkati banyak lagi dengan anugerah yang mulia ini.

Hadhrat Shah Rauf Ahmad Rakit Mujaddidī (d.1253 AH), sepupunya. Beliau pertama menerima khilafah dari Hazrat Shah Ghulam Ali, kemudian dari Shah Abū Saeed Mujaddidī.
Hadhrat Shah Khateeb Ahmad Mujaddidī (1224-1266 Hijrah), anak Shah Rauf Ahmad Rakit.
Hadhrat Shah Abdul Ghani Mujaddidī (1234-1296 H), seorang Muhaddith besar dan pengarang. Beliau merupakan anak kedua daripada Shah Abū Saeed. Beliau menerima Sulook dan khilafah dari bapanya, dan kemudian dari abangnya Shaāh Ahmad Saeed.
Hadhrat Shah Abdul Mughni Faruqi Mujaddidī (1239-1292 Hijrah), anak ketiga daripada Shah Abū Saeed Mujaddidī. Dilahirkan di Lucknow dan meninggal dunia di Madinah al-Munawwarah.
Hadhrat Maulana Muhammad Sharif (1198-1260 Hijrah): mendapat pendidikan di Rampur dan kemudian dicari tarekat dari Shah Abū Saeed, menerima khilafah dan kemudian pergi ke Kashmir dan Punjab di mana ramai orang mendapat manfaat daripadanya. Beliau meninggal dunia pada Hoshiarpur dan mayat yang telah dipindahkan ke Sirhind dan dikuburkan di sana berhampiran makam Khwaja Muhammad Ma’sum. Biografinya di dalam Urdu direkodkan dalam buku Tazkirah Mashāikh-e Naqshbandia oleh Maulana Noor Bakhash Tawakullī.
Hadhrat Mulla Khuda Burdī Turkistānī: menerima tarekat dari Shah Abū Saeed ketika dia berada di Lucknow. Kemudian pergi ke Bulgaria di mana ramai orang telah diberkati olehnya.
Hadhrat Mulla Alā’uddīn: menerima latihan daripada Sulook dari Shah Abū Saeed dan pergi ke Peshawar dan menyebarkan tarekat yang ada.
Hadhrat Syaikh Sa’adullāh: mula jalan Sulook dengan Shah Ghulam Ali dan kemudian dengan Shah Abū Saeed, dan menerima khilafah. Dia pergi ke Haramain Sharifain (santuari yang suci) dan kemudian menetap di Hyderabad (India) pada tahun 1245 H / 1829. Beliau mempunyai kasih yang kuat untuk shaykh dan digunakan untuk bersemangat menyambut Urs mereka. Ramai orang akan datang kepada-Nya dari semua di seluruh dunia, dan Ia memberkati banyak dengan Khilafah. Dia adalah seorang Tajik mengikut kaum. Beliau meninggal dunia pada 28 Jamādā al-Awwal 1270 AH (Feb 1854)
Hadhrat Maulana Abdul-Karim Turkistānī: datang kepada Hadhrat Shah Ghulam Ali dan kemudian menerima Sulook dari Shah Abū Saeed.
Hadhrat Maulana Ghulam Muhammad: datang dari Attock dan menerima latihan rohani dari Shah Abū Saeed manakala Hadhrat Shah Ghulam Ali masih hidup.
Hadhrat Mian Asghar (d. 1255 Hijrah), dikebumikan di Khanqah Mazharia, Delhi.
Sayyid Ismail Sinnārī Husayni Maliki Sūdānī
Seterusnya dalam Naqshbandi Mujaddidī Tahiri rantai emas rohani Shah Ahmad Said Mujaddidī Madani.

sumber
Biografi Shah Ghulam Ali Dehlavī, oleh Shah Abdul-Ghani Mujaddidī. Sebagai lampiran dalam maqamat Mazharī, Urdu Terjemahan oleh Muhammad Iqbal Mujaddidī, Lembaga Sains Urdu Lahore, edisi ke-2 2001
Biografi ringkas dalam Urdu oleh Mukhtar Ahmed Khokhar, yang diterbitkan dalam Attāhir [www.islahulmuslimeen.org]
Hidayat al-Tālibeen oleh Shah Abū Saeed Faruqi Mujaddidī
Makātīb Sharifa Parsi (surat), dengan Hadhrat Shah Abdullah Ghulam Ali alias Dehlavī
Tazkirah Mashāikh-e Naqshbandiyāh (Urdu), oleh Allama Noor Bakhash Tawakullī
Surat 36 dalam surat Shah Ahmad Saeed Mujaddidī, menggambarkan kehidupan bapanya Shah Abū Saeed.
– Lihat lebih lanjut di: http://maktabah.org/blog/?p=150#sthash.Qs2AcgQ6.dpuf

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s