Pir Fazal Ali Qureshi Naqsyabandi dan sekolah Deobandi

minyatur3

Pir Fazal Ali Qureshi Naqsyabandi dan sekolah Deobandi
22 Mac 2011, Oleh: Talib Ghaffari

Hadhrat Syaikh Fazal Ali Qureshi adalah terbesar dari Syaikh Naqshbandi Mujaddidi tarekat pada abad ke-20 di benua kecil India. Dianggap sebagai mujaddid (pembaharu) oleh Khulafa, beliau mempunyai ratusan ribu pengikut di seluruh benua kecil dari barat di Punjab ke timur di Bengal.

Khulafa beliau dikenali sebagai 66 secara umum, tetapi senarai yang menunjukkan 67. Satu lagi dua, yang telah diberi oleh Khulafa Khilafat beliau, turut menerima Khilafah langsung dari Syaikh. Ini termasuk Syaikh Ghulam Habib, yang sebenarnya merupakan khalifah daripada Mawlana Abdul Malik Siddiqi, dan Mawlana Zawwar Hussain Shah, yang merupakan seorang khalifah dari Mawlana Muhammad Saeed Qureshi (Rahmatullah alaihim).

Kebanyakan Khulafa beliau dikenali untuk mengikuti sekolah Deoband yang berfikir, kerana mereka sebenarnya ulama yang mengikuti para ulama Deoband. Tetapi Khulafa lain tidak mengikuti sekolah Deoband, sebaliknya mereka terjebak kepada ajaran asal Syaikh dan diikuti satunya cara beliau dalam hal-hal Fiqh dan Tasawwuf.

Di sini saya ingin membincangkan tuntutan yang dibuat oleh banyak Khulafa beliau bahawa Syaikh juga diikuti sekolah Deoband yang pemikiran. Tuntutan ini dibuat hanya berdasarkan pemerhatian, tetapi tidak mempunyai apa-apa pengesahan yang sahih dari syekh itu. Saya akan menunjukkan dari bukti sejarah bahawa Hadhrat Syaikh Fazal Ali Qureshi tidak bergabung dengan sekolah Deoband yang pemikiran, dan bukan hanya dia pergi ke sana untuk mengajar tarekat dan beliau Fayd rohani kepada orang-orang ulama yang tidak mempunyai ia.

Melawat madrasah Deobandi
Hadhrat Syaikh pergi ke madrasah Deobandi dan tinggal di sana selama beberapa hari. Ini dianggap oleh sesetengah orang sebagai tanda ketaatan dan gabungan syekh ke arah Deoband. Tetapi jika dilihat dengan perspektif yang lengkap, ia adalah lebih kepada tanda kejatuhan Deoband madrasah ini dalam mengikuti Sunnah dan Hadhrat Syaikh itu usaha untuk menghidupkan semula Sunnah yang di pusat pengajian.

Mawlana Abdur-Rauf Shah adalah undang-undang anak-in-the daripada Hadhrat Pir Fazal Ali Qureshi. Beliau pernah memberitahu bahawa murid yang tidak pergi ke Deoband kerana sebarang pengabdian atau gabungan, bukan dia pergi ke sana untuk menghidupkan semula Sunnah Nabi (saw).
Beliau memberitahu bahawa sebaik sahaja Syaikh pergi ke perhimpunan berhampiran bandar Deoband, dakwah Islam dan tarekat kepada rakyat, seperti yang dilakukannya sepanjang hidupnya perjalanan jarak yang sangat jauh untuk tujuan yang sama. Di sana, beberapa orang memberitahu syeikh yang Deoband adalah pusat pengajian dan banyak ulama yang terkenal mengajar di sana, tetapi sebagai perkara fakta, Sunnah tidak diperhatikan ada; ramai pelajar memotong janggut (kurang daripada sunnah), dan lain-lain Apabila ini, murid yang pergi ke sana, diiringi oleh khalifah beliau Mawlana Abdul Malik Siddiqi yang telah menjalinkan hubungan sebelumnya dengan madrasah dan ulamaknya.

Mawlana Abdul Malik menulis dalam Tajalliyat yang sekali murid yang berada di madrasah Deobandi, dan pada masa solat Zohor, Qari Muhammad Tayyab datang untuk memimpin jemaah. Dia kepalanya dengan topi. Selepas sembahyang, Syaikh berkata “tidak mengikuti sunnah besar walaupun di pusat pembelajaran?”, Menunjukkan kekurangan berikut Sunnah Amama (serban). Pada ini, Qari Sahib meminta seseorang untuk membawa Amama dan meletakkannya berhampiran tempat Imam, jadi sesiapa yang akan membawa jemaah, akan mengambil itu dan meletakkannya di kepala.

Hazrat Pir Mitha menulis dalam Malfuzat Hazrat Qureshi, yang sekali Molvi Ghulam Qadir, saudara Mawlana Abdul Ghafoor, datang melawat disitu Shaykh tersebut. Beliau baru-baru ini telah menamatkan pengajian dari madrasah Deobandi, namun dia tidak mengamalkan sunnah asas menyimpan janggut dan mempunyai misai terlalu besar. Apabila Hazrat Qureshi bertanya kepadanya mengapa anda berbentuk seperti ini, beliau menjawab dengan cara yang jahil bahawa ia adalah kesilapan yang pendandan rambut ini. Hazrat Qureshi tidak menjawabnya.

Ini menunjukkan keadaan urusan di madrasah itu, dan sebab bagi Syaikh untuk pergi ke sana. Menghidupkan semula sunnah Nabi Muhammad (saw) adalah satu-satunya matlamat hidup yang Syaikh ini, dan dia tidak teragak-agak untuk pergi ke mana-mana tempat untuk mencapai objek itu.

Salah satu sebab penting untuk ini adalah bahawa para Awliya-Allah biasanya membiarkan semua orang datang kepada mereka dan mengambil kerohanian dan kasih sayang daripada mereka. Seperti yang jelas dari sejarah, orang-orang kudus yang besar akan membenarkan walaupun Hindu kekal dalam syarikat mereka dan akan mengajar mereka, tanpa memaksa mereka memeluk Islam. Ini adalah disebabkan oleh hakikat bahawa Awliya-Allah suka umat manusia tanpa mengira warna dan fahaman. Shaykh adalah seorang wali besar pada zaman itu, dan beliau akan pergi ke mana sahaja untuk mengajar kerohanian dan mengasihi semua orang, tanpa mengira fahaman beliau. Ini dibuktikan dari fakta bahawa beliau akan pergi kepada rakyat Ahl-e-Hadith untuk menunjukkan kepada mereka jalan yang benar dan mengajar mereka semangat sebenar Islam, tanpa mengecam mereka kerana fahaman mereka. Ini tidak bermakna bahawa syeikh itu dalam apa-apa cara yang bergabung dengan mereka, dan bukan semata-mata tanda kasih-Nya kepada seluruh umat manusia. Melawat sekolah Deobandi juga menunjukkan dia mempunyai semangat yang kuat untuk mengajar orang yang zikir Allah, khas dengan Zikir Qalbi seperti yang diamalkan dalam tarekat Mujaddidi itu.

Shaykh yang dibayar berkenaan dengan ulama daripada segenap kepercayaan, bukan kerana kepercayaan mereka tetapi kerana status mereka dalam masyarakat. Beliau dihormati para ulama Deobandi, tetapi tidak affiliate sendiri kepada mana-mana daripada mereka. Hadhrat Pir Mitha, salah satu daripada Khulafa utama beliau, meriwayatkan bahawa sebaik sahaja Syaikh berkata, “Moulvi Ashraf Ali Thanvi adalah seorang ulama, tetapi jadilah seorang yang mempunyai Batin (seseorang rohani) dan Waliullah (kudus) adalah perkara yang berbeza.” Ini menunjukkan hormatnya kepada mereka hanya kerana kerja-kerja ilmiah mereka, tetapi dia tidak mengikuti agama atau sekolah pemikiran mereka.

Yang bertentangan dengan tuntutan yang dibuat oleh ulama Deobandi dan Khulafa daripada Pir Qureshi (mengenai hubungan itu Syaikh ini dengan Deoband), ia adalah jelas dari sumber yang boleh dipercayai dan bukan ulama Deobandi ditumpukan kepada Syaikh dan beliau sangat dihormati. Qari Muhammad Tayyab (tersebut di atas) sekali membantu Syaikh memakai kasutnya, tanda hormat dan rasa kagum. Sayyad Ataullah Shah Bukhari, seorang ulama Deobandi yang terkenal, pernah melawat Syaikh ketika beliau membajak tanah-tanahnya. Syaikh segera mengajar Nabi Daud Qalbi zikir dengan hati yang Shah Sahib bermula dengan Zikir. Beliau menghormati tinggi disitu Shaykh tersebut kerana ini.

Sekolah Pir Qureshi ini pemikiran
Hadhrat Pir Fazal Ali Qureshi mengikuti fahaman Ahl-as-Sunnah wal-Jama’ah dan sekolah Mujaddidi yang berfikir, cara yang diberkati diikuti oleh Shuyukh beliau juga. Di sini saya mengemukakan beberapa fakta yang menunjukkan Maslak beliau adalah berbeza daripada sekolah Deobandi pemikiran.

Apabila khalifah daripada Pir Qureshi mendakwa Hadhrat Abdul Ghaffar alias Pir Mitha bahawa Hadhrat Shaykh adalah seorang Deobandi. Hadhrat Pir Mitha menjawab bahawa dia tidak, dan memetik peristiwa disaksikan oleh kedua-dua mereka. Beliau mengingatkan beliau bahawa apabila Syaikh pergi ke Ajmer Sharif di Urs daripada Hadhrat Khwaja Chishti Mueenuddin, murid yang bukan sahaja membolehkan pengikutnya untuk mendengar Qawwali (puisi sufi dinyanyikan dengan muzik) dinyanyikan dengan alat-alat muzik, dia sendiri mendengar ia pada masa meninggalkan. Dia juga memberikannya kepada penyanyi sebagai penghormatan, mengikut adat tempatan. Tindakan ini adalah disebabkan oleh rasa hormat dan kasih Khwaja Ajmeri, jika tidak, Syaikh Ali Qureshi Fazal tidak akan membenarkan pengikutnya untuk mendengar apa-apa jenis muzik. Tetapi kebenaran khas ini adalah bertentangan dengan hukum sekolah Deobandi pemikiran, yang tidak akan membenarkan ia.

Ia juga dikenali bahawa Hadhrat Pir Qureshi dibenarkan untuk membina Mazar (kuil) di kubur-Awliya Allah (orang-orang kudus). Setelah beliau berada di Delhi dan pergi ke tempat-tempat orang-orang kudus yang terkenal di sana. Selepas keluar dari sana, dia melihat sebuah kubur berhampiran bandar dan ditanya mengenai kubur yang adalah bahawa? Tiada siapa yang tahu bahawa, sehingga Syeikh sendiri menjawab bahawa ini adalah makam Humayun (Mughal maharaja). Kemudian syekh itu berkata bahawa pembina makam ini mempunyai niat yang betul untuk membina, kerana kawasan ini mempunyai penduduk lebih dari Hindu. Dan mereka juga menyangka bahawa maharaja adalah seorang Muslim, dan membina kuburnya akan memuliakan Dia, dan, akibatnya, akan memuliakan seorang Islam kepada penganut Hindu tempatan. Ini adalah bertentangan dengan adat Hindu yang membakar mayat-mayat.
Selepas ini, Syaikh berkata bahawa membina makam-Awliya Allah yang tepat, kerana bukan sahaja orang yang dalam kubur dihormati, tetapi kubur itu juga menyediakan tempat untuk duduk dan berehat bagi pelawat yang datang dari jarak yang jauh. Ini diriwayatkan oleh Hadhrat Abdul Ghaffar alias Pir Mitha.

Satu lagi fakta yang membuktikan ini, adalah bahawa Syaikh sendiri membina bilik yang dilindungi sebagai kuburan terakhirnya, dan berkata demikian kepada Hadhrat Pir Mitha dan Mawlana Abdul Sattar (kedua-dua Khulafa daripada Pir Qureshi) dan meminta mereka menguburkan dia di sana. Pada masa kematiannya, Mawlana Abdul Sattar berada di sana dan dia memberitahu rakyat wasiat Syaikh ini, jadi ia dikuburkan di sana.

Fakta-fakta ini menunjukkan bahawa Syaikh dibenarkan membina makam dan tempat-tempat suci dilindungi di kubur orang-orang kudus, yang bertentangan dengan para ulama Deobandi yang tidak membenarkan ini dan menganggapnya sebagai dosa besar untuk berbuat demikian.

Satu lagi perbezaan pendapat Syaikh dengan para ulama Deobandi adalah untuk menampung kubur para wali dengan sehelai kain. Ini adalah perkara biasa di tempat-tempat suci, tetapi ulama Deobandi melarangnya dan menganggap ia satu dosa dan bid’ah.

Hadhrat Pir Mitha menceritakan bahawa apabila Syaikh duduk di kuil, membaca Al-Khatam bagi wali itu. Sementara itu orang yang datang dengan sehelai kain dan mula meliputi kubur dengan itu. Walaupun beliau cuba menutup satu bahagian kubur yang sisi lain tidak akan muat. Syaikh dirinya membantunya menutup kubur dengan betul dengan kain itu. Selepas itu apabila murid yang keluar dari kuil itu, katanya kepada pengikut-pengikutnya yang meliputi kubur para wali dengan pakaian dibenarkan dan tindakan yang baik, kerana ia menambah kepada rasa hormat kepada wali dan menyelamatkan kubur dari kekotoran luar dan kotoran.

Ulama Deobandi menentang perbuatan Istighasa (meminta bantuan daripada orang lain selain daripada Allah), dan tidak membenarkan untuk terus meminta bantuan daripada Nabi Muhammad (saw). Tetapi Syaikh Fazal Ali Qureshi bukan sahaja percaya Istighasa dari Rasulullah, dia kadang-kadang akan mula memanggil Nabi dalam keadaan ekstasi dan kasih sayang.

Mawlana Abdul Malik Siddiqi menulis dalam Tajalliyat yang pertama kali dia pergi ke Syaikh dalam masjid dalam Ahmadpur, Latur Timur (Ahmadpar Sharqiya di Bahawalpur, Pakistan Punjab), terdapat ramai orang Ahl-e-Hadith menghadiri Halqa beliau. Semasa Halqa (zikir) Shaykh itu datang dalam keadaan ekstasi dan mula memanggil Nabi secara langsung dengan suara kuat. Tidak ada yang membantah bahawa selepas itu, walaupun majoriti rakyat bukan muqallid (Wahabi) yang tidak beriman kepada Istighasa. Ia adalah bernilai menyebut Mawlana Siddiqi dirinya dipunyai oleh Ahl-e-Hadith, tetapi ditukar kepada Hanafi selepas memulakan dengan disitu Shaykh tersebut.

Ini juga terbukti daripada salah satu Naats ditulis oleh Syaikh dalam Urdu:

یا محمد مصطفی قربان تیرے نام پر, پاک سچا دین تیرا ہوں فدا اسلام پر

Wahai Muhammad Mustafa! Saya akan mengorbankan diri saya pada nama anda. Agama anda adalah tulen dan benar, saya akan mengorbankan diri saya mengenai Islam. ”

Di dalam ayat yang lain, dia terus meminta dari Rasulullah:

کشش اپنی دو زیادہ دم بدم پاوے کمال, پاس بلواؤ دکھاؤ یا رسول اللہ جمال

“Berikan saya cinta lebih dan tarikan jadi saya mendapatkan kesempurnaan lebih. Hubungi saya untuk mendekatkan diri anda dan menunjukkan terangmu Wahai Rasulullah! ”

Sekolah pemikiran daripada Shuyukh daripada Pir Fazal Ali Qureshi
Hadhrat Pir Qureshi merupakan pengikut Syaikh Muhammad Sirajuddin Musa Zai sharif di daerah Dera Ismail Khan dari Pakistan. Syaikh Sirajuddin adalah dirinya Mujaddidi tulen, dengan tidak mempunyai gabungan jua dengan Deoband atau fahaman Wahabi. Kubur shuyukh di Musa Zai sharif telah bata, yang dianggap menyalahi undang-undang oleh sekolah Deoband yang pemikiran. Seorang murid dari syekh itu sekali membantah kepadanya dalam surat yang ditulis kepadanya. Syaikh Sirajuddin bergantung kepadanya dalam gaya firma dan diterangkan kepadanya jenis bid’ah dan memberitahunya bahawa dalam keadaan tertentu penyimenan kubur adalah dibenarkan oleh Syariah. Ini adalah berbeza dengan hukum para ulama Deobandi ‘. Dalam surat yang sama, Shaykh kepada murid bahawa dia telah mengadu kerana kesan fahaman Wahabi di fikirannya.

Syaikh Dost Muhammad Qandhari, yang Grandsyekh daripada Khwaja Sirajuddin, juga seorang pengikut sekolah Mujaddidi tulen pemikiran. Walaupun sekolah Deoband yang pemikiran tidak muncul pada masa itu, kesan Najdi fahaman Wahabi telah mencapai benua kecil itu dan ramai sarjana dijangkiti olehnya. Beliau juga menentang itu dan dalam beberapa surat yang ditulis kepada pengikut-pengikutnya, beliau jelas melarang mereka dari membaca buku-buku ulama Wahabi dan berada dalam syarikat dengan mereka. Ini jelas menunjukkan dia menganggap mereka sebuah mazhab baru dan tidak membenarkan pengikutnya untuk mendapatkan idea-idea rasuah mereka dari ajaran / buku-buku mereka. Perlu diingat bahawa sekolah Mujaddidi yang pemikiran ketat mengikuti fahaman Ahl-as-Sunnah dan melarang apa-apa jenis rasuah dalam kepercayaan.

Hadhrat Shah Ahmad Saeed Faruqi Mujaddidi, yang Shaykh Hadhrat Dost Muhammad Qandhari dan seorang ulama terkenal yang terkenal dengan usaha beliau dalam perang kemerdekaan 1857, juga menentang fahaman Wahabi yang tiba di benua kecil India pada zaman beliau. Beliau telah menulis beberapa artikel dan buku-buku mengenai hal-hal perbezaan. Salah satu artikelnya adalah mengenai kesahihan Maulidur Rasul-un-Nabi, sambutan kelahiran Nabi Muhammad (saw), yang dianggap sebagai menyalahi undang-undang oleh sekolah Deoband yang pemikiran. Ulama Deobandi menganggapnya sebagai bid’ah (inovasi) dan dengan tegas melarang pengikut mereka dari menyambutnya dalam mana-mana cara. Adakah yang Mujaddidi shuyukh mengikuti ulama Deobandi, mereka juga akan menganggapnya sebagai bid’ah. Tetapi Shah Ahmad Saeed bukan sahaja membuktikan kesahihannya, ia berbicara lawan (ulama Wahabi) dengan cara yang keras dengan menganggap mereka golongan yang menyimpang dari Islam.

kesimpulan
Fakta-fakta yang dibincangkan adalah semua dari punca yang sahih. Ia adalah mudah untuk membuat kesimpulan daripada realiti ini bahawa shaykh Mujaddidi menentang fahaman Wahabi sebagai satu mazhab menyeleweng baru ditubuhkan Islam. Selain itu, Syaikh Ali Qureshi Fazal bukan Deobandi dan tidak mempunyai apa-apa jenis hubungan dengan para ulama Deobandi. Dia adalah seorang shaykh Mujaddidi tulen dan mengikuti Maslak (aliran pemikiran) daripada Shuyukh beliau sahaja, yang berasaskan kepercayaan yang suci Ahl-as-Sunnah sebagai dibiakkan oleh Imam Rabbani mujaddid Alf Thani (ra) sendiri. Tidak seperti ulama Deobandi yang mengikuti ideologi Wahabi sedikit dan sesungguhnya kebanyakan hukum mereka (orang-orang yang berbeza dengan Ahl-as-Sunnah) adalah berdasarkan kepada ideologi itu.

Perlu juga dinyatakan di sini bahawa kes Hadhrat Pir Fazal Ali Qureshi adalah sangat serupa dengan Hadhrat Haji Imdadullah Muhajir Makki, yang bukan seorang Deobandi dan mengikuti fahaman Ahl-as-Sunnah, tetapi kebanyakan Khulafa beliau adalah para ulama atas sekolah Deoband pemikiran. Dalam hal-hal perbezaan antara Deoband dan Ahl-as-Sunnah, beliau mengikuti fahaman Ahl-as-Sunnah dan perkara-perkara yang dinyatakan di dalam buku bertajuk “Faisla Haft Masla”. Dalam buku ini, beliau menjelaskan tujuh perkara yang berbeza dan keputusan beliau pergi ke arah sekolah Ahl-Sunnah as-pemikiran dalam semua perkara.

Dan Allah lebih mengetahui!

Talib Ghaffari

– Lihat lebih lanjut di: http://maktabah.org/blog/?p=17#sthash.0KUNAy6J.dpuf

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s