Hafizh Muhammad Muhsin Dehlawi Naqshbandi

Tombstone-Hafiz-Muhammad-Mohsin-Dehlavi-300x225

Hafizh Muhammad Muhsin Dehlawi Naqshbandi
5 April 2011, Oleh: Talib Ghaffari

Tidak banyak yang diketahui tentang Hadhrat Hafiz Muhammad Muhsin Dihlawī Naqshbandi Mujaddidī qaddasa-Allahu sirrahū (semoga Allah menyucikan rahsianya) yang merupakan mahaguru gemilang perintah Naqshbandi di Delhi, pada abad ke-12 awal kalendar Hijri itu.

Beliau adalah seorang ulama yang berkaliber tertinggi dan ahli Sufi dari jalan Mujaddidī itu. Beliau merupakan keturunan ibu daripada bermaruah India Hadis ulama Syaikh Abd al-Haqq Dihlawī. Walaupun status bercahaya dalam keluarga orang-orang kudus Mujaddidī, sangat sedikit akaun dia dilaporkan dalam sejarah. Sesungguhnya ia adalah satu contoh orang-orang kudus bagi siapa yang Allah Ta’ala telah mengisytiharkan: “Saya awliya (kawan) tersembunyi dalam pakaian Ilahi saya dan tidak ada yang mengetahui mereka melainkan Aku.”

Beliau tinggal di Delhi di mana beliau pertama saya Syaikh Muhammad Saif ad-Din Sirhindī quddisa sirruhū, anak kelima Imam Muhammad Ma’sum Sirhindī, yang telah dihantar ke sana oleh bapa beliau diberkati untuk bimbingan rohani Maharaja Aurangzeb Ālamgīr. Beliau berjanji setia (bai’ah talak tiga) di atas jalan yang Rohani kepada Syaikh Saif ad-Din yang berumur dua puluh tujuh tahun dan merupakan mahaguru besar Perintah Naqshbandi. Ini adalah sekitar tahun 1076 Hijrah.

Dalam masa yang singkat, beliau menamatkan suluk (perjalanan kerohanian) dalam Tariqa Mujaddidī dan telah dianugerahkan deputyship oleh Shaykh beliau. Syaikh Saif ad-Din kemudian mengutusnya kepada Imam Muhammad Ma’sum berkat khas. Apabila dia sampai Sirhind, Imam Ma’sum memberkati dia dengan stesen kerohanian yang lebih tinggi dan menganugerahkan beliau deputyship.

Apabila Imam Ma’sum meninggal dunia pada tahun 1079 Hijrah, beliau terus menemani tuannya Syaikh Saif ad-Din dan menerima stesen kerohanian mulia. Menurut surat Syaikh Saif ad-Din, Hafiz Muhsin hampir kepada menjadi “Zimnī” orang murid, yang bermakna dia akan memperoleh semua kecemerlangan rohani dan kesempurnaan yang Shaykh beliau mempunyai.

Beliau telah mencapai pangkat kerohanian yang tinggi, khusus dalam Taqwa (takwa). Hadhrat Sayyid Nur Muhammad (d. 1135 Hijrah), yang pertama belajar Tariqa dari Syaikh Saif ad-Din, kemudian dikaitkan dirinya Hafiz Muhsin untuk naik ke peringkat seterusnya jalan. Beliau berkata, sebaik sahaja saya pergi melawat makam Syaikh saya Hafiz Muhammad Muhsin; Aku melihat dalam mimpi bahawa tubuh dan kain kafan orang murid yang berada dalam keadaan yang baik, tetapi debu itu mengganggu kedua telapak kaki dan bahagian selubung. Saya bertanya kepadanya tentang sebab untuk itu, dan beliau berkata, jika anda ingat bahawa saya telah meletakkan batu seseorang di tempat wudu saya tanpa kebenaran, memandangkan saya akan menyerahkannya kepada pemilik Selamat. Apabila saya meletakkan kaki saya pada batu itu, dan itulah sebabnya ia dipengaruhi oleh tanah.

Hafiz Muhammad Muhsin digunakan untuk berkomunikasi dengan pengajar yang beliau menggunakan huruf apabila beliau berada. Surat 67 dalam jumlah 2 surat Imam Muhammad Ma’sum ditujukan kepadanya. The Maktūbāt (koleksi huruf) Syaikh Saif ad-Din mengandungi dua surat menyebut Hafiz Muhammad Muhsin dan status rohani (surat 170 dan 172) dan dua surat langsung dialamatkan kepadanya (surat 179 dan 180).

Tarikh-Nya lahir dan kematian tidak diketahui, tetapi ia boleh dikatakan bahawa beliau meninggal dunia sebelum Sayyid Nur Muhammad, Timbalan dan penggantinya, yang meninggal dunia pada 1135 Hijrah. Pengarang Khazīnat al-Asfiyā merekodkan kematiannya kematian dalam 1147 Hijrah, tetapi ini adalah bertentangan dengan bukti. Kemungkinan besar, beliau telah dilahirkan sebelum 1060 Hijrah dan meninggal dunia sebelum 1130 Hijrah.

Kubur diterangi beliau terletak di dalam makam datuknya Syaikh Abd al-Haqq Muhaddith Dihlawī di Delhi.

Anak dihormati Hafiz Muhsin ini Syaikh Muhammad Ihsan quddisa sirruhū seorang Shaykh besar dan salah satu ketua timbalan Hadhrat Mirza Mazhar Jan Janan-i ra dengan dia. Beliau adalah seorang yang mukjizat dan pemilik kecemerlangan spiritual. Dia tidak memakai pakaian yang hangat di musim sejuk, kerana kehangatan dalaman zikir dan cinta. Beliau akan kesedaran sering longgar apabila dia mendengar nama “Allah” itu. Beliau meninggal dunia pada tahun 1206 Hijrah. Seterusnya dalam Naqshbandi Mujaddidī  rantai emas rohani adalah Sayyid Nur Muhammad Badāyūnī.

Sumber
Maqamat Mazharī oleh Shah Ghulam Ali Dihlawī, Urdu terjemahan dan penyelidikan oleh Muhammad Iqbal Mujaddidī, edisi ke-2, Lembaga Sains Urdu Lahore, 2001.
Biografi ringkas dalam Urdu oleh Mukhtar Ahmed Khokhar, yang diterbitkan dalam Attāhir [www.islahulmuslimeen.org].
Khazīnat al-Asfiyā jilid 3, oleh Mufti Ghulam Sarwar Lāhorī, diterjemahkan dalam bahasa Urdu oleh Muhammad Zahir ad-Din Bhatti, diterbitkan oleh Maktabah Nabaviyyah, Lahore, 1994.
Maktūbāt Khwaja Saif ad-Din Sirhindī (Parsi).
Hazrat mujaddid AOR Unke Nāqidīn (Urdu), dengan Mawlana Abul-Hasan Zaid Faruqi Mujaddidī
– Lihat lebih lanjut di: http://maktabah.org/blog/?p=74#sthash.cPneboed.dpuf

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s